Amon Amarth

Vorig jaar werd al voorspeld dat de 2019-editie van FortaRock een hele speciale zou moeten worden. Immers, het is de tiende editie. Gaandeweg kreeg de organisatie echter flink wat tegenslagen voor de kiezen. Grootste teleurstelling was natuurlijk dat Slayer in december afhaakte als headliner. Ook de negatieve berichten in de media omtrent het uitblijven van duidelijkheid over de line-up en de tegenvallende kaartverkoop hebben er flink ingehakt. Als dan alles rond is en het festival bijna is afgelopen, moet de headliner de set afbreken op advies/verzoek van de veiligheidsdiensten. En tóch was FortaRock 2019 een geslaagd feestje!
De omstandigheden waaronder FortaRock dit jaar het festival moet organiseren, zijn niet benijdenswaardig. Dat is waar. Maar de wijze waarop daarmee wordt omgegaan, is buitengewoon te noemen. De indeling van het terrein is onder andere veranderd – mijns inziens is het kleiner gehouden, knusser, leuker – en het was een meesterzet om Behemoth te laten doorschuiven als headliner op zaterdag. Te verwachten, misschien, maar daardoor niet minder slim. Al met al gaat het echter om de muziek en om de sfeer en beide waren dit jaar buitengewoon.
Zaterdag 1 juni 2019
Net als vorig jaar is het festival dit jaar op 1 en 2 juni. En God Mother mag aftrappen. Zanger Sebastian Campbell van deze Zweedse hardcoreband legt meteen de lat, qua interactie met het publiek, voor de rest van het weekend zodanig hoog dat niemand daar aan zal kunnen tippen. Hij zingt het grootste deel van zijn set in de tent vanuit het publiek. Hij draait even mee in de kleine moshpit, geeft bezoekers knuffels en high fives en hij klimt meerdere malen (hoog) in de palen van de tent. Nadeel is trouwens wel dat deze handelswijze afleidt van de vraag of het muzikaal nou ook zo goed is.

God Mother

Daar waar God Mother de lat hoog legt qua publiekparticipatie, doet Ne Obliviscaris dat qua snelheid; de hoeveelheid noten die de drummer en de twee gitaristen weten voort te brengen in heel korte tijd, spreekt tot de verbeelding. Bovendien maakt de zanger indruk met zijn dubbelrol als enige violist op deze editie van FortaRock. Progressieve metal met verschillende raakvlakken met black metal. 
De hardwerkende heren van Monolord zijn geen onbekenden in Nijmegen: sinds de release van Rust (2017) staat de band vandaag voor de derde keer in de stad. Op Sonic Whip speelden ze exact dezelfde set als eerder op Soulcrusher en ook vandaag horen we veel herhaling. Jammers? Zeker. Een tegenvallende show? Absoluut niet, want een knaller als Rust zit nog gewoon in de set en voor hun beste track empress Rising wordt maar liefst een kwartier uitgetrokken. Tijdens deze nummers zien we de band in topvorm. Ook spelen ze het nummer The Bastard Son van het album dat in september gaat verschijnen. De band belooft in oktober naar Nederland terug te komen; mooi op tijd voor de volgende Soulcrusher, dus.
Bon Jovi?
Atreyu, de tweede band op het hoofdpodium, is de eerste band die een beetje lijkt tegen te vallen. Ze komen te veel glamrockachtig over (zonder als zodanig te boek te willen staan), te veel als band die eerder meezingers wil maken zoals The Time is Now dan authentieke rock maken. Je moet het echter de bassist nageven dat-ie meedraait in de circle pit, terwijl hij blijft spelen. Als je echter als band op een festival als FortaRock komt met een cover van Bon Jovi, You Give Love a Bad Name, kan alleen maar gezegd worden: jammer.
Terwijl Enslaved de Tent Stage vult met death metal wordt Anneke van Giersbergen in Hank’s Garage, een nieuwe tent dit jaar op FortaRock, onderscheiden met de Buma ROCKS! Export Award 2019. Even later geeft Myrkur op de Main Stage een optreden dat geenszins een weerspiegelling is van het werk dat zij normaliter laat horen. Daar waar Amalie Bruun bekend staat om haar flinke gruntpartijen en instrumentale diversiteit, horen we vandaag vrijwel alleen haar elvenstemmetje en zien we haar af en toe een beetje gitaarspelen.
Amorphis daarentegen doet weer precies wat we gewend zijn. Met een setlist waarop geen enkel nummer voorkomt dat we in januari in Doornroosje niet ook al gehoord hebben, krijgen ze het publiek weer flink mee. Niet zo overtuigend als toen, maar dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat we hier te maken hebben met een festival. Desalniettemin: Amorphis krijgt een 8.
Cult of Luna
Bij de aankondiging van Cult of Luna waren er twee opties: je was laaiend enthousiast of je kende de band niet. Samen met Amenra, Neurosis en Isis mogen de heren zich tot de top van de post-metal rekenen. Voor velen is dit vandaag dan ook een must-see. Als we de tent binnenlopen, hangen geblakerde, witte backdrops schots en scheef en ademen ze een apocalyptische, verwoeste sfeer: een minimalistische aankleding met maximaal effect. Als even later de band met twee drummers en vier (bas)gitaristen de vele aanwezigen te lijf gaan, gaat de lichtshow op maximaal. Dit levert zeer fraaie taferelen op. De heren zijn nauwelijks te betrappen op interactie met het publiek, maar dat is niet erg. De muziek dendert door de tent en is bij vlagen adembenemend. Alles staat in het teken van verpletterende, avontuurlijke soundscapes en iedere riff die Cult of Luna vanmiddag speelt, is raak. Vooruit, het geluid had beter gekund, maar dat is een kanttekening bij deze nagenoeg perfecte set. Als je 26 november nog niets te doen hebt, ga ze dan checken in de Melkweg in Amsterdam.
De extase waarin we verkeren na Cult of Luna wordt voortgezet tijdens het optreden van Childres of Bodom op het hoofdpodium. Vooral de liefhebbers van het oude werk van deze vijf Finnen komen aan hun trekken. Driekwart van de gespeelde nummers is van voor 2005. Hexed, het album dat eerder dit jaar uitkwam, wordt slechts summier gepromoot.
En door! Door naar de Tent Stage, die vandaag wordt afgesloten door de death metal superhelden van Bloodbath. De band trapt af met Fleischmann en geeft vervolgens in sneltreinvaart een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre. Nummers als Bloodicide, Breeding Deathen Cancer of the Soul worden door de moshpit, maar ook daarbuiten, met groot enthousiasme ontvangen. Zanger Nick Holmes – die we ook kennen van Paradise Lost – zweept de FortaRockers aan deze kant van het terrein geregeld nog eens extra op en ook de gitaristen, die we morgen allemaal weer bij Katatonia aan het werk zullen zien, zoeken contact met de voorste rijen. Een vermakelijke wisselwerking. Als na een uur Eaten uit de speakers dreunt, mogen we zonder meer spreken van een uitmuntende, old school death metal show.
Afsluiter
De eerste dag wordt afgesloten door een band die eerst niet als headliner werd aangemerkt, maar nadat Slayer stom deed wel als zodanig promoveerde: Behemoth. De Poolse blackened death metalband presteert boven verwachting goed – en dat terwijl de verwachting al erg hoog lag. In een denderende set wordt veel aandacht besteed aan het vorig jaar uitgekomen album, maar ook oudere nummers komen voorbij. Er zit één klein nadeeltje aan dit optreden: O Father O Satan O Sun! wordt helaas niet gespeeld.
Moe maar voldaan keren we huiswaarts.

Tekst loopt verder onder de foto's
Zondag
Om 13.00 uur is er weer werk aan de winkel. Die winkel wordt geopend door de Engelse heren van Savage Messiah met een lekker mopje thrashmetal om bij wakker te worden. Vervolgens is het, in de tent, de beurt aan Car Bomb. Zij zijn pas vorige week aan de line-up toegevoegd, nadat Allegaeon had afgezegd. De muziek van Car Bomb is buitengewoon moeilijk in een bepaalde categorie te plaatsen. Het heeft raakvlakken met experimentele metal, djent, deathmetal en nog een paar genres. De nummers staan bol van tempo- en ritmewisselingen. Het kan maar zo gebeuren dat een nummer kenmerken vertoond van doom, maar een minuutje later van thrashmetal. Bijzonder clubje.
Toneelstuk
Rond 14.30 uur is het aan de beurt aan de verklede powermetalmannen van Gloryhammer, de tweede band van Alestormvoorman Christopher Bowes, die hier toetsen speelt. Met enig gevoel voor drama komt hij zelf als laatste op. Dat is ook meteen het moment waarop dit feestje/toneelstuk op een hoger niveau wordt getild. Het ene na het andere nummer wordt luidkeels door het publiek meegezongen, terwijl goblins gevechten leveren met frontman Angus McFife (Thomas Winkler). Één groot verhaal wordt er verteld met aalglad geproduceerde nummers die deels voor het eerst live worden gespeeld, zoals Hootsforce of Masters of the Galaxy. Een waar genot om naar te kijken.
Via de technische death metal van Decapitated – de groep van zanger Rafal Piotrowski die opvalt door zijn dreadlocks die tot over zijn knieën reiken – en de Duitse rockers van Kadavar, belanden we in de tent voor een heuse zondagse mis. Opgedragen aan Satan, weliswaar, maar toch….
Batushka is een Poolse black metalsuperband die een bekende is van FortaRock. Een klein twee jaar geleden headlinede deze band de indoorvariant van dit festival, tijdens FortaRock in the City. Het optreden van toen kan vrijwel een op een worden gekopieerd naar vandaag. In essentie komt het neer op een uitgebreide satanische mis, met alle toeters en bellen van dien, ter gelegenheid waarvan Poolstalige black metalnummers worden gezongen/voorgedragen/gepreekt door de hoge priester die, evenals andere bandleden, achter een masker schuil gaat. Maar die nummers zijn dan wel heel erg goed. Het is bijzonder dat geen woord te volgen is van hetgeen de zanger grunt of clean zingt, maar dat het wel over komt als authentiek en uit het hart. Satan heeft genoten!

Batushka

Jubileum
De volgende band die in de tent aantreedt is Katatonia. Zo aangekleed en overdadig als het podium was bij Bathushka, zo kaal en leeg is het bij deze gasten. De Zweden zijn naar FortaRock gekomen om de tiende verjaardag te vieren van hun album Night is the New Day. Het hele album wordt vandaag gespeeld en de tent is gevuld met mensen die hier enorm naar hebben uitgekeken. Verscheidenen van hen zingen het hele optreden van begin tot eind mee, in dezelfde volgorde als het album. Het enige nummer dat nog nooit live ten gehore is gebracht is Inheritance, maar ook dat vormt geen probleem.
De voorlaatste act op het hoofdpodium dit jaar is Hammerfall. Zodra de eerste tonen van Legion klinken is duidelijk dat ook deze powermetal-Zweden er zin in hebben. Heerlijk meezingen met superstrak geproduceerde nummers tijdens een superstrak geregisseerde show. Veel show. Zo lijkt het spontaan dat zanger Joacim Cans begint mee te tokkelen op de gitaar-in-de-vorm-van-een-hamer van Pontus Norgren, of twee gitaristen en een bassist die precies op hetzelfde moment hun instrument naar boven laten wijzen. Kortom, veel show. Maar daar is op zich niets mis mee, als de muziek goed is. En daar hoef je bij Hammerfall niet aan te twijfelen.
De Tent Stage wordt dit jaar afgesloten door Animals as Leaders. Deze instrumentale progressive metal band stond drie jaar geleden nog op het Valkhof Festival, tijdens de Vierdaagse. Voorman Tosin Abasi behoort met gemak tot de top 2 of 3 van beste gitaristen van FortaRock 2019. Hij is virtuoos, snel en foutloos. Evenals drie jaar terug ontstaat echter het gevoel dat deze band een zanger mist. Niet een egotripper, maar iemand wiens stem in dienst staat van het spel van Abasi en de zijnen. Het zou zomaar eens een extra dimensie kunnen toevoegen aan deze muziek. 
Van de andere kant: juist door te spelen met songstructuren en ritmes lijken ze zonder zanger een spannend verhaal te vertellen. 
Het ene moment staat het fantastische spel van Abasi op de voorgrond, maar net zo vaak doet hij een stapje terug om de bassist en de drummer de gelegenheid te geven een dijk van een sound te creëren. Noemenswaardig daarbij is dat de lichtshow in dit geval heel veel bijdraagt aan het optreden. De hele show wordt erdoor naar een hoger level getild. En toch is het al met al niet voldoende om gedurende een heel uur te boeien.
De dondergod beslist 
De band waar het hele weekend naar is uitgekeken en waarvoor duizenden bezoekers speciaal naar Nijmegen zijn gekomen, sluit de tiende editie van dit festival waardig af: Amon Amarth. Vikingmetal 2.0. De show, qua pyrotechnische aspecten, muziek, licht en al dat soort dingen, is zo geweldig en de nummers worden zo luid en duidelijk meegezongen dat het bijna zo is dat de ‘extra’s’ als overbodig moeten worden aangemerkt. Zo komen meerdere keren twee mannen, verkleed als Vikingen, het podium op. De ene keer voeren ze een schijngevecht op, de andere keer figureren ze allen, maar iedere keer zijn ze overbodig. Datzelfde geldt voor een de figuur-met-helm-met-lange-hoorns. Die staat op het podium en wijst af en toe in het publiek. En ook dat is overbodig.
Amon Amarth maakt zulke geniale muziek. Melodieuze death metal meets Vikingmetal. Het is fantastisch. Alsof het zo hoort te zijn, begint het in aanloop naar de grote finale van het optreden, waarbij de drie grootste hits zullen worden gespeeld, te regenen. Het deert de bezoekers nauwelijks. Dan gebeurt het ondenkbare: op last van de politie, in overleg met de veiligheidsregio en het KNMI wordt het optreden afgebroken en worden de bezoeker verzocht om het terrein te verlaten.
In een soort ‘Twilight of the Thunder God’ is FortaRock 2019, de tiende editie, ineens afgelopen en loopt het park leeg. FortaRock 2019 heeft te maken gehad met veel tegenslagen, maar niemand kan ontkennen dat het toch wel degelijk een heel lekker feestje was.

You may also like

Back to Top